تحلیل و بررسی مولفه های روانشناسی مثبت در داستان های مثنوی معنوی و کاربرد آن در تربیت دوره نوجوانی
پژوهش حاضر با هدف تحلیل و بررسی مؤلفههای روانشناسی مثبت در داستان های مثنوی معنوی و کاربرد آن در تربیت دورة نوجوانی صورت گرفته است.
چکیدهروانشناسی مثبتنگر نه تنها برای بهبود و ایجاد توانمندیهای افراد، بلکه به منظور پرورش تابآوری، بهبود کیفیت زندگی و ایجاد سپری در برابر عود نشانهها، ایجاد گردید. افزایش توانمندیها و صفات مثبت بایست مؤلفههای اصلی هر روند درمانی باشد؛ چرا که این مداخلات نشانههای بیماری را کاهش داده، از عود آن ها جلوگیری میکنند و باعث اصلاح کیفیت زندگی میشوند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل و بررسی مؤلفههای روانشناسی مثبت در داستان های مثنوی معنوی و کاربرد آن در تربیت دورة نوجوانی صورت گرفته است. نتایج پژوهش بیانگر آن است که مؤلفههای روانشناسی مثبت، از جمله امید، خوشبینی، شادی، رضایت، فضایل اخلاقی، بخشش، انعطافپذیری، شکرگزاری و تشکر، مراقبه و معناجویی در داستانهای مثنوی معنوی سبب شکوفایی و توسعۀ توانمندیهای درونی و کسب فضیلتهای اخلاقی میشود. این مؤلفهها نوجوانان را قادر میسازد تا با ناملایمات، بحرانها و سایر رویدادهای نامطلوب زندگی کنار بیایند، به سلامت جسمی و روانی دست یابند و به بهبود روابط فردی، خانوادگی و اجتماعی نایل گردند.کلیدواژه ها: تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان؛ دورۀ نوجوانی؛ روانشناسی مثبت؛ مثنوی معنوینویسندگان:اعظم آصف نیا: دانشجوی دکترای فلسفۀ تعلیم و تربیت دانشگاه تهرانافضل السادات حسینی: دانشیار گروه فلسفۀ تعلیم و تربیت دانشگاه تهران.مجتبی زروانی: دانشیار گروه ادیان و عرفان دانشگاه تهراندو فصلنامه ادیان و عرفان - دوره 49، شماره 1، بهار و تابستان 1395.
برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید .
.pdf
06:25 - 29 اسفند 1395
8 بازدید
1 پاسخ