اثربخشی فراشناخت درمانگری با رویکرد اسلامی در درمان افراد مبتلا به اختلال تنیدگی

هدف این پژوهش، مطالعۀ اثربخشی فراشناخت درمانگری با رویکرد اسلامی، در درمان افراد مبتلا به اختلال تنیدگی، پس از ضربه (ناشی از تصادف رانندگی) بود.

چکیدههدف این پژوهش، مطالعۀ اثربخشی فراشناخت درمانگری با رویکرد اسلامی، در درمان افراد مبتلا به اختلال تنیدگی، پس از ضربه (ناشی از تصادف رانندگی) بود. بدین منظور از طرح  تجربی تک  موردی از نوع خط پایة چندگانه با دوره پیگیری استفاده شد. برای انجام این پژوهش، سه نفر به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. برای هر یک از شرکت کنندگان به صورت تصادفی، بین 3 تا 5 هفته مرحله خط پایه در نظر گرفته شد. ارزیابی ها با استفاده از مقیاس تجدیدنظر شده تأثیر رویداد (IES-R)، پرسش نامه افسردگی (BDI-II) و پرسش نامه اضطراب (BAI)، در مرحله خط پایه، جلسات درمان و دو ماه پس از پایان درمان (پیگیری) انجام گرفت. یافته ها نشان داد که هر سه مراجع، در پایان درمان کاهش معناداری را در طراز نمرات علائم تنیدگی پس از ضربه، افسردگی، اضطراب نشان دادند. بر این اساس، به نظر می رسد فراشناخت درمانگری با رویکرد اسلامی یک درمان کوتاه مدت مؤثر برای کاهش علائم و نشانه های اختلال تنیدگی پس از ضربه است.کلیدواژه ها: فراشناخت درمانگری با رویکرد اسلامی، اختلال تنیدگی پس از ضربه، افسردگی، اضطراب.

نویسندگان:نصیر عابدینی / دانشجوی دکتری روان شناسی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه                               علی فتحی آشتیانی / استاد روان شناسی بالینی دانشگاه تربیت مدرس                                             مسعود جان بزرگی / دانشیار گروه روان شناسی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه                                      محمدرضا سالاری فر / استادیار گروه روان شناسی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه                                  فصلنامه روان شناسی و دین - سال دهم، شماره 1 (پیاپی 37)، بهار 1396برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.   .

.pdf

۱ MB