نقد رویکرد ناواقعگرایی ویتگنشتاین در باورهای دینی
پژوهش حاضر ضمن بررسی دیدگاه ویتگنشتاین متأخر در ارتباط با گفتارهای دینی نتیجه می گیرد که رویکرد ویتگنشتاین برای مقولات دینی هر چند نوعی معناداری فراهم می سازد، اما عدم واقعیت آن را نیز توجیه می کند.
چکیدهبه نظر ویتگنشتاین باور دینی استفاده از یک تصویر است، تعهدی راسخ و تزلزلناپذیری که کل زندگی را نظم و نسق بخشیده است و مبتنی بر شواهد و دلایل نیست از این رو نه از جانب علم و فلسفه مددی می یابد و نه هرگز گزندی می بیند. پژوهش حاضر ضمن بررسی دیدگاه ویتگنشتاین متأخر در ارتباط با گفتارهای دینی نتیجه می گیرد که رویکرد ویتگنشتاین برای مقولات دینی هر چند نوعی معناداری فراهم می سازد، اما عدم واقعیت آن را نیز توجیه می کند. ناواقعگرایی در دین حتی امروزه پیروان خاصّی در بین روحانیون مسیحی از جمله دان کیوپیت پیدا کرده است که این موضوع خود با فضای حاکم بر جوامع دینی فرسنگها فاصله دارد. همچنین این نگرش با واقعیت های موجود در مجامع علمی و دینی که اساساً دین را مجموعه تصاویری از واقعیت دانسته که می توانند صادق باشند یا نباشند، منطبق نمی باشد. به نظر ویتگنشتاین اظهارات دینی و الهیاتی شواهدی هستند که ارجاع به واقعیت عینی در مورد آنها صدق نمیکند. این اظهارات تصاویری دینی و الهیاتی فراهم می کنند که اهمیت آنها در این نیست که درباره چیزی باشند یا از چیزی بگویند، بلکه در این است که در زندگی دینی نقش موٌثر ایفا کنند. کلیدواژه ها: ویتگنشتاین؛ بازیهای زبانی؛ زبان دین؛ گزارههای دینی؛ معرفتبخشینویسنده:عبدالرحیم فاطمی: عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نوردو فصلنامه پژوهشهای فلسفی - دوره 11، شماره 20، بهار و تابستان 1396.برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.
.pdf
04:10 - 17 شهریور 1396
3 بازدید
1 پاسخ