بازگشت به روستا را هدفگذاری کنیم!
نظام- فراتر از دولت به عنوان قوه مجریه- باید در برنامه هایش بازنگری اساسی داشته باشد و ایجاد شغل در روستا را هدفگذاری کند.
عباس محمدیان مسؤول سازمان بسیج رسانه خراسان رضوی در قالب یادداشتی با عنوان «بازگشت به روستا را هدفگذاری کنیم!» به بررسی اهمیت این موضوع پرداخته است که در ادامه میخوانید: روستا جدی گرفته نمیشد قبل از انقلاب. حداقل تا جایی که من میدانم و با توجه به زیست روستایی خود در روستاهای خراسان به جرات میگویم جدی گرفته نمیشد روستا و حرمت نمیدید روستایی، بنابراین، نسل نوی روستا به جای مزرعه و کشت و کار، به شهر و حتی حاشیه شهر نگاه داشتند، با توجه به تخصص نداشته، بیشترشان هم در کارهای سخت و بعضا خدماتی به کار گرفته میشدند، اما به مشقت حاشیهنشینی راضی بودند، اما به زندگی در روستا رضایت نمیدادند. انقلاب که به پیروزی رسید، نگاه به روستا تغییر کرد، حتی در اوج جنگ و مشقتهای تحریمهای اول انقلاب، روستا در منظر برنامهریزان صاحب جایگاه شد، پروژههای متعدد خدماتی و کشاورزی در آن اجرا شد و زندگی مردم را تسهیل کرد، تولید ارزش پیدا کرد، فراتر از اینها، مساوات، عدالت اقتصادی و اجتماعی، جای خود را یافت و سنت دینی مواسات هم به یاری آمد تا «تنهاترین» کشاورز هم احساس تنهایی نکند، بلکه مردمان صاحب اراده و اخلاصی چون جهادگران را در کنار خویش داشته باشد.
پینه دستانشان را کسی به تمسخر نمینگریست، بلکه عزت یافته بودند کهنه پوشان پینه بر دست، خدماتی که در شهر ارائه میشود هم راه به روستا برد تا روستایی هم برخوردار از مواهب انقلاب شود، این ادامه داشت- لااقل در منطقه ما- اما تغییر سیاستها و رویکردها یک مقداری روستا را از منظر متولیان به حاشیه راند خشکسالی دو دهه گذشته هم مزید بر علت شد تا روستا ضعیفتر و روستایی فقیرتر و روستانشینی غیراقتصادیتر شود، همین هم شیب مهاجرت را تندتر کرد تا جایی که جوان ماندن در روستا را به ضرر خود میبیند و در اولین فرصت به شهر میرود، بسیاری هم از همان نوجوانی پی تحصیل میروند و دیگر بازگشت به روستا برای کار و زندگی از برنامهشان حذف میشود، آنان هم که در درس و بحث به موفقیت نمیرسند، وارد بازار کار های مختلف میشوند و این روند روستا را خالیتر میکند. فکر میکنم نظام- فراتر از دولت به عنوان قوه مجریه- باید بازنگری اساسی داشته باشد در برنامههایش و ایجاد شغل در روستا را هدفگذاری کند، این تنها جاذبهای است که شاید بتواند از روستا رفتگان را به فکر بازگشت بیاندازد و الا امکاناتی چون آب، برق، گاز و تلفن نمیتواند روستانشینی را تثبیت کند، اشتغال و رونق کسب و کار است که میتواند شهری زادگان را هم به روستا بکشاند چه رسد به خود فرزندان روستا.
ساخت کارخانههای صنعتی متناسب با محصولات هر منطقه میتواند هم پای صنعت را به منطقه باز کند و هم پای کارگران را، دیگر نه روستا مجبور به خام فروشی میشود و نه روستایی برای لقمه نانی به آوارگی در شهرها میرود، نگاهی چنین حتی اگر توجیه اقتصادی هم نداشته باشد با توجیه اجتماعی و عدالت محوری، میتواند مد نظر قرار بگیرد به ویژه در مناطق مرزی که توجیه امنیتی هم دارد چه بسیار گفته میشود هر روستا که تخلیه شود باید یک پاسگاه جای آن را بگیرد چاسگاه هم هرگز نخواهد توانست نقش روستا را ایفا کند که فرزندانش هم شناخت درست از منطقه دارند و هم غیرت دفاع از خانه خویش را در عالیترین درجه دارند، باری، راهاندازی زنجیره تولید در همان منطقه میتواند راه روستا را رونق دهد، این همه جوره به نفع کشور است... . انتهای پیام/ 70031.
23:41 - 11 تیر 1399
1 بازنشر
6 بازدید
1 پاسخ