چهارشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۹ - ۰۱:۳۰

نامشخص

ساعتی به وقت «حاج‌قاسم» در کربلا

روایت «ساعتی به وقت حاج قاسم در کربلا»، روایت دلدادگی ژنرالی است که سربازان فداکار زیادی را در کربلای پنج از دست داد، اکنون به وقت حاج قاسم را از بین خاطرات یکی از سربازان قدیمی سردار دل‌ها جستجو خواهیم کرد.

ساعتی به وقت «حاج‌قاسم» در کربلا

خبرگزاری فارس - کرمان، دادخدا سالاری دادستان کرمان از خاطرات سردار سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی می‌گوید او که سال‌ها سرباز حاج‌قاسم بوده اکنون از بزرگ مردی از تبار نور برایمان خواهد گفت.

کربلای پنج... کربلای پنج... عجب کربلایی بود کربلای چهار و پنج!

قلم را آن زبان نبود که سر عشق گوید باز

ورای حد تقریر است شرح آرزومندی

حاج‌قاسم عزیزمان هر جا و در هر مجلسی که از سنگینی و بی‌رحمی جنگ و شجاعت لشکریانش سخن می‌گفت: حتما گریزی به کربلای پنج می‌زد. در آن عملیات سنگین و تاریخی کربلای پنج چه عزیزها که از دست نداد. شهید حسین تاجیک یکی از آنها بود، فرمانده گردان ۴۱۵ ، فرزند خاک فاریاب، صاحب همان چشمان خرمایی پرنفوذ، سینه ستبر و اراده‌ای که گویا از سخت‌ترین سنگ‌ها ساخته شده است.

دادستان کرمان، پیش از این و در روزگاری که ژنرال سخاوت و عطوفت هنوز از فرودگاه بغداد پرواز آسمانی‌اش را آغاز نکرده بود، در مورد کربلای پنج، قلمی زده  بود که آن زمان در یکی از جراید نیز به چاپ رسید او در آن مطلب سردار سلیمانی را در مقام تعریف نه مقایسه به سورنا فرمانده شجاع ایرانی در جنگ با رومیان تشبیه کرده بود.

او در این دست نوشته آورده است، یک روز که توفیق دیدار حاج‌قاسم را داشتم، نوشته کربلای پنج را به ایشان نشان دادم.

به محض اینکه کاغذ را به ایشان دادم مطلب را خواند و اخم‌هایش توی هم رفت، فورا متوجه شدم که از مقایسه و تعریفی که از او کرده‌ام ناراحت شده است، این اخلاق سردار را خوب می‌شناختم اما من فقط می‌خواستم آنچه را که هست گفته باشم بدون ذره‌ای بزرگ‌نمایی.

حاج‌قاسم بعد از خواندن مطلب، رو به من گفت، تعاریف و تمجیدهایش را حذف کن و من به امر ایشان چنین کردم و اینک در سالگرد عملیات کربلای پنج و شهادت حاج‌قاسم خواستم آن متن را با همان اسلوبی که حاجی توصیه کرده بود باز نشر کنم.

مثل هیچ کس ...

حالا دیگر او را به سورنا تشبیه نمی‌کنم، چون معتقدم حاج‌قاسم مثل هیچکس نبود، حاج قاسم خودش بود بی‌مثل و بی‌مانند.

دوم اینکه حاج‌قاسم بعد از خواندن این مطلب گفت، به این متن اضافه کن «حسین تاجیک در آغوش من شهید شد، چشمانش را بوسیدم و روی خاکریز خواباندمش و ...»

در تقارن و همزمانی عجیب زمان کربلای پنج و ایام شهادت سردار دل‌ها متن تصحیح شده را تقدیم آستان آن مرد آسمانی می‌نمایم.

نوشته بودم: کنار نهر جاسم روی خاکریز، آتش آن قدر شدید بود که گمان می‌کردی آتشفشانی دهان باز کرده است، متر به متر نه، وجب به وجب میدان جنگ تیر و ترکش فرود می‌آمد، فکر می‌کردی قبضه‌های توپ عدنان خیرالله فرمانده جبهه مقابل به هم چسبیده بودند.

حاج‌قاسم اینجای متن گفت، اضافه کن «مثل شلخته باران؛ آبشاری از آتش؛ یا آتشفشان گلوله» که من به رسم امانت اضافه کردم.

هیچ نقطه‌ای از زمین نبرد امن نبود، گلوله‌های توپ و تانک با تن نازنینان لشکر ثارالله همان می‌کردند که توفان پاییزی با برگ‌های باغ می‌کند.

از آسمان آتش می‌بارید، هر لحظه سبز قامتی بر زمین می‌افتاد و اندکی بعد نوبت سپیداری دیگر.

خروج از سنگر برای ما طالبان دنیا و محتاطان بر حفظ جان، سخت و سنگر پناهگاه پنهان کردن ترسمان شده بود، اما ده‌ها شاگرد جان برکف حاج قاسم از جمله حسین تاجیک مشغول پر کردن انتهای محور بودند در حالی که تانک‌های عراقی داشتند تن سنگینشان را با غرش بلند و دودی سیاه از آنجا جلو می‌کشیدند.

تانک‌های غول پیکر دشمن جلو می‌آمدند و جمجمه و تن نازک رزمندگان مجروح لابلای زنجیرهای فولادی آنها محو می‌شد.

زنجیرها یک دور کامل که می‌زدند از رزمنده مجروح اثری نبود جز تکه‌هایی از لباسش در میان آن فولادهای سخت و زنجیرها که دیوانه‌وار می‌چرخیدند و کوه آهنی را جلو می‌بردند.

میان آنهمه همهمه، آتش و دود، صدای حسین ‌تاجیک را شنیدم که خطاب به رزمندگان می‌گفت: «گلوله آرپی‌جی کم داریم صبر کنید، تانک‌ها به ۴۰، ۵۰ متری که رسیدن، شلیک کنید».

گاهی تانک‌ها پیش‌دستی می‌کردند و قبل از آن که آرپی‌جی زن شلیک کند او و آرپی‌جی‌اش را به هوا می‌فرستادند اما این همه ماجرا نبود درست در وانفسای دود و آتش بود که بالگردهای عراقی هم پیدایشان شد، حالا نه زمین امن بود نه آسمان!

خوب یادم است، یکی فریاد زد «حسین عراقیا از آخر خاکریز وارد شدند، گیر کردیم، الان اسیر می‌شیم!» حسین گفت«بی‌سیم زدم، حاج قاسم گفته تا آخرین نفر باید مقاومت کنید، یک سمت شما الغدیره، قیچی میشه»

با خودم گفتم، حاج قاسم خبر نداره اینجا انگار درهای جهنم باز شده، حاجی خط را که نمی‌بینه! چطور می‌توانیم مقاومت کنیم، از دیشب تا حالا جان و رمقی برامون باقی نمونده، فرمایشاتی می‌فرمایند این حاج قاسم! راست میگه، خودش بیاد نگهداره از عهده ما که ساخته نیست!

یک لحظه دیدم علی محمودی در حالی که دستش باندپیچی شده بود به سمت غرب خاکریز رفت، حدود ۵۰؛ ۶۰ متری تانک‌ها، می خواست راهشان را به سمت خاکریز ببندد نگاهش کردم اما همان لحظه پیش چشم من شلیک یکی از تانک‌های دشمن جان علی را گرفت و من بین دود و آتش خون او را گم کردم.

زمان ظهر گذشته بود، مهمات ما رو به اتمام بود، اما بر تانک‌ها و نفرات عراقی‌ها لحظه به لحظه افزوده می‌شد، خودم را آماده پذیرفتن سخت‌ترین لحظه جنگ کرده بودم حتی اسارت، همان چیزی که خیلی از آن وحشت داشتم.

نگاهم را ناامیدانه به سمت شرق چرخاندم اما ته مانده امیدِ بی‌خودی که برای رسیدن مهمات و نیروی کمکی داشتیم در قلبم رنگ باخت.

می‌دانستم اصلاً امکان‌پذیر نیست، عقبه ما زیر آتش بود، هیچ جنبنده‌ای نمی‌توانست به سوی ما حرکت کند.

این طرف امان از یک نفر و از آن طرف فوج فوج تانک و نفرات عراقی بود که وارد معرکه می شدند. با خودم گفتم، گیرم که دستور عقب‌نشینی صادر شد، چطور می‌خواهیم از این معبر عقب برویم؟ خدا خیرت بدهد حاج قاسم ما را چه جایی توی هچلی گیر انداختی، نه راه پیش داریم نه راه پس، آنجا بیشتر خط و محور در دست و جولان عراقی‌ها و تانک‌هایشان بود.

در همین حال نگاهم را چرخاندم سمت شرق. خدای من! در میان گلوله‌هایی که بی‌امان بر زمین فرود می‌آمد و دود انفجارشان روز روشن را تاریک می‌کرد، یک موتور تریل از روی دژ به طرف ما می‌آمد، فکر ‌کردم از گرسنگی و خستگی شبح می‌بینم، اما نه موتوری با سرنشین مثل باد داشت نزدیک می‌شد، تانک‌ها؛ آرپی‌جی‌ها ؛ تیر بارها دشمن به طرفش شلیک می‌کردند در جلو و عقب و بغل موتور گلوله به زمین می‌خورد؛ اما می‌آمد. موتور مثل صحنه‌های فیلم‌های اکشن و در میان صدها تیر و ترکش  وارد خاکریز شد.

گفتم بی‌برو برگرد اینها یا دیوانه مادر زادند یا موج انفجار دیوانه شان کرده و یا نه؛ محور را گم کرده و سر از این جا در آورده‌اند!

آن دو مرد با صورت‌های پوشیده در چفیه، یک راست رفتند به طرف انتهای خط، پیش حسین تاجیک.

چفیه را برداشت صورتش را دیدم، خدای من باورم نمی‌شد!!

خود خودش بود، حاج قاسم! اینجا!

به حسین تاجیک گفت، «دلاور خسته نباشی، گفتی محاصره‌ای اما حالا می‌بینم، گل کاشتی».

شلیک‌های عراقی‌ها پی‌درپی و بی‌امان بود. حاج‌قاسم یک آرپی‌جی را برداشت از کنار سنگر ما رد شد و رفت، در دل عراقی‌ها، روی کانال گاهی می‌ایستاد و گاهی می‌دوید.

من این صحنه را می‌دیدم با خودم گفتم، عجب شجاعتی دارد، این مرد!! (سردار بعد از خواندن متن گفت این هم حذف شود که من از دلم نیامد آن را حذف کنم)

در همین حال بود که یکی از تانک دشمن به چهل؛ پنجاه متری حاجی رسید، حاج‌قاسم تانک را نشانه گرفت و با شلیکی آن را از کار انداخت وگرنه از روی حاجی و نیروها رد شده بود.

عراقی‌ها هر لحظه نزدیک‌ و نزدیک‌تر می‌شد به طوری که راحت دیده می‌شدند و به چند متریمان رسیده بودند.

شرایط را که دیدم با خودم گفتم، با این وضع حاج قاسم، شهید یا اسیر می‌شود حالا چه خاکی بر سرمان کنیم؟ به بهانه آوردن مهمات، اما از ترس خستگی و اسارت کمی برگشتم عقب‌تر که ناگهان چشمم به حسین تاجیک افتاد، حسین راحت به پشت روی لبه خاکریز خوابیده بود، باورم نشد با خودم گفتم، حسین و خواب؟!

به سمت حسین حرکت کردم، نزدیکش که رسیدم از گل سرخی که سمت قلبش روییده بود، دانستم که او هم تنهایمان گذاشته و به آسمان‌ها پر کشیده.

بعدها که حاج‌قاسم این متن را خواند به من گفت، در این قسمت اضافه کن «حسین در بغلم تیر خورد آنجا حس کردم من قاسم؛ جان دادم نه حسین، صورتش را بوسیده دستی به چشمانش کشیده خواباندمش روی خاکریز»

چه روز دشواری بود آنروز، به قول مولانا «در مجلس عشاق قراری دیگر است، وین باده عشق را خماری دگر است، آن علم که در مدرسه حاصل کردند  

 کار دگر است و عشق کاری دیگر است.»

 حالا حاج قاسم هم مثل ما در محاصره بود.

حاجی بعد از شکار تانک دشمن بیسیم را برداشت، صدایش پر ابهتش بلند شد، قاسم؛ قاسم، قاسم؛ قاسم؛ جعفر، مهمان‌ها زیادشدن نزدیکن؛ دارم می بینمشون. 

صدایی از آن سوی بیسم شنیده می‌شد، جعفر؛ جعفر، قاسم... جعفرم؛ قاسم به گوشم، مرتضی آمد پیشتون؟ 

«آن زمان جعفر اسدی فرمانده لشکر و شهید مرتضی جاویدی فرمانده گردان لشکر المهدی بود که این قسمت متن هم توسط حاج قاسم اصلاح شد.»

زیر آتش باران دشمن، در کمتر از یک ساعت، جوانی با ریش انبوه و خندان با نیروهایی که کمتر از یک گروهان بودند از راه رسید او آنطور به نظر می‌رسید که انگار نه انگار جنگ است، بی‌باک و بی‌پروا به سمت تانک‌ها می‌دوید انگار نه انگار که این تانک‌ها واقعی‌اند و فاصله چندانی با او ندارند.

رگبارها قطع نمی‌شد، بعد از دقایقی آمد سمت حاج قاسم و با اصرار به حاجی گفت تو را خدا برو عقب.

اصرارش بی‌فایده بود. ساعتی با هزاران دلهره و خون دل، نه از شهادت بلکه از اسارت حاج قاسم گذشت.

قدری که مواضع تثبیت شد، مرتضی دوباره آمد سمت حاجی و گفت، آقای حاجی (اسدی) گفته بفرستمت عقب الان اسیر میشی و بعد ادامه داد تو رو به خدا برو عقب، مرتضی می‌خواست حاج قاسم را برای برگشتن راضی کند برای همین خم شد تا دست حاجی را ببوسد اما او اجازه نداد و پیش‌دستی کرد و گردن مرتضی را بوسید.

اما مرتضی کوتاه نیامد، حاج قاسم را به حضرت زهرا (س) قسم داد و گفت: حاجی برو من هستم.

حاج قاسم با اصرار و قسم‌های مرتضی بالاخره راضی شد برود، آن‌هم همراه بدن مطهر حسین تاجیک و برخی دیگر از شهدا.

بعد از رفتن حاج‌قاسم، محور تحویل مرتضی شد...

انتهای پیام/80019/ق

نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط خبرگزاری فارس در وب سایت منتشر خواهد شد پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد
Captcha
لطفا پیام خود را وارد نمایید.
پیام شما با موفقیت ثبت گردید.
لطفا کد اعتبارسنجی را صحیح وارد نمایید.
مشکلی پیش آمده است. لطفا دوباره تلاش نمایید.

پر بازدید ها

    پر بحث ترین ها

      بیشترین اشتراک

        بازار globe
        اخبار کسب و کار تریبون
        همراه اول