به مناسبت هفته امر به معروف و نهی از منکر
امر به معروفو نهی از منکر؛ تکوین امنیت پایدار اجتماعی (با الهام از قیام عاشورا)
#امنیت در جامعه را میتوان به نبودِ جرم ،جنایت و تهدید تعبیر نمود. اما #امنیت_واقعی، وضعیتی است که در آن پیوندهای اجتماعی چنان محکم باشد که هیچ انحرافی، نتواند ریشه دوانده و ساختار جامعه را متلاشی کند.
#گناه و #انحراف در تحلیل جامعه شناختی همچون ویروس است که اگر در مراحل اولیه شناسایی و کنترل نشود به سرعت گسترش مییابد و منجر به عادی شدن خطا میشود. وقتی خطاها عادی شد اعتماد میان مردم از بین میرود و در این حالت فروپاشی #پیوندهای_اجتماعی و #لایههای_امنیتی جامعه قطعیست.
بنابراین، نهی از منکر در واقع یک اقدام «پیشگیرانه امنیتی» است و هر فردی که در برابر یک منکر میایستد، در واقع دارد از یک لایهی امنیتی جامعه دفاع میکند تا این ویروس به لایههای عمیقتر نفوذ نکند و منجر به هرجومرج اجتماعی نشود.
بنی امیه با ایجاد یک سامانه«منکر محور» نظم و امنیت را در جامعه پیاده نموده بودند، اما این نظم از روی ترس بود و نه امنیت واقعی.
اگر به تاریخ کربلا بنگریم، حضرت ابا عبدالله الحسین(ع) برای اصلاح لایههای امنیتی جامعه اسلامی که با انحراف اموی در حال فروپاشی بود در مقابل یزید ایستاد و با قیام خود، به ما آموخت که «امنیت زیر پرچم ظلم، توهمی بیش نیست». ایشان با هدف اصلاح امت جدش و آزاد سازی دین از چنگ یک دیکتاتور، تلاش نمود امنیت واقعی (عدالت و توحید) را با شجاعت و ایستادگی در برابر «منکر اصلی» (ظلم و استبداد) به آغوش حقیقت بازگردانند.
امام در کربلا به ما آموخت که امنیت واقعی، در گروِ #بیداری است و بیداری، تنها با ایستادگی قاطع در برابر منکر ممکن خواهد بود.
محمدرضا میرشمسی